[GAZETA WYBORCZA] "Kicia Kocia nie musi się podobać dorosłym. Autorka: Wiem, co robię"

Trudno wychowywać w Polsce małe dziecko i nie zetknąć się z książkami Anity Głowińskiej.

Pierwsze książeczki o Kici Koci ukazały się w 2010 roku. Obecnie nakład serii przekroczył już 20 milionów egzemplarzy. Animowane filmy o kociej bohaterce obejrzało w kinach ponad milion widzów. Są też zabawki, ubrania, a nawet muzeum Kici Koci w Poznaniu.

***

Wojciech Szot: Nie będę owijał w bawełnę. Estetyka Kici Koci zupełnie do mnie nie przemawia. Jednocześnie widzę, jak niesamowicie te książki działają na dzieci. Wszystkie maluchy, którymi się opiekuję, uwielbiają Kicię Kocię.

Anita Głowińska: Nie ty pierwszy tak mówisz. Ile razy już słyszałam: „Mnie się Kicia Kocia nie podoba, wolę pięknie ilustrowane książki, ale moje dziecko ją kocha". Może po prostu nie musimy lubić tego samego co nasze dzieci? Gdyby wszystkim podobała się kreska Kici Koci, oznaczałoby to, że coś jest z nami nie tak!

Mam za sobą ponad dziesięć lat edukacji artystycznej. Skończyłam liceum plastyczne, później studiowałam konserwację zabytków. Z mężem prowadziliśmy firmę graficzną. Wiem, co robię.

(...)

WSZ - Jakie ilustracje ukształtowały ciebie? Co pamiętasz z dzieciństwa?

AG - Co ciekawe, najmocniej pamiętam te, które wywoływały we mnie niekoniecznie pozytywne emocje. Na przykład ilustracje do "Alicji w Krainie Czarów" tak mnie przerażały, że jako dziecko nie przeczytałam tej książki.

WSZ - Mnie przerażały, a jednocześnie fascynowały ilustracje Iwana Bilibina do "Baśni rosyjskich"...

***

Z Anitą Głowińską rozmawiam w moim miejscu pracy.