Festiwal Stolica Języka Polskiego już za nami. Po raz kolejny był to fantastyczny czas spędzany z ludźmi, którzy myślą odważnie, nieszablonowo i widzą więcej, o czym przypomniał Radek Rak z pasją opowiadając o jeżach, ale i rodzinnej miejscowości zniszczonej przez czas transformacji.

Jednocześnie nie da się tym razem ukryć, że nad festiwalem unosiła się groźna łuna aktualnej władzy, która przyznała festiwalowi dotację dopiero po protestach ludzi kultury. Przestrzeń wolności nam się zmniejsza przez finansowy szantaż władz i nie ma co ukrywać, że nie odczuliśmy tego na tegorocznym festiwalu.

Dl...

Festiwal Stolica Języka Polskiego nadchodzi, a wraz z nim trzy spotkania, których się już nie mogę doczekać. Rozmawiam na festiwalu z:

Zapraszam do zajrzenia w program Festiwalu, zaplanujcie sobie onlajny lub live z nami!

“Gorzko, gorzko” krzyczą weselnicy w dość radosnym przeważnie momencie. I to był właśnie taki rok - gorzko, ale przecież nie tragicznie. Bez kasy, no ale są oszczędności. Bez sensownych zleceń, ale przecież czasem nie odchodziłem od komputera i książki całymi dniami. Z przeniesioną premierą, ale przecież nieodwołaną. Z jako takim sukcesem mija mi ten 2020. Powoli go podsumowuję - było już top 10 polskiej literatury, były patronaty, a teraz czas na książki, którymi miałem przyjemność w tym roku się jakoś tam zajmować. Gdy Joanna Bator w wywiadzie Michała Nogasia powiedziała, że...

Post udostępniony przez Zdaniem Szota (@zdaniem_szota)

Post udostępniony przez Zdaniem Szota (@zdaniem_szota)

Post udostępniony przez Zdaniem Szota (@zdaniem_szota)

Berta, Barbara, Violetta i Kalina - od prababki po prawnuczkę. Kobiety z rodziny Serce są bohaterkami nowej powieści Joanny Bator, “Gorzko, gorzko”. Pisarka wraca na Dolny Śląsk i pokazuje skomplikowane losy rodzin, które są trochę poniemieckie, trochę uchodźcze, a trochę takie jak wszystkie inne - czyli niezbyt szczęśliwe. Kalina szczęścia szuka w domu, który kupiła w małej, podwałbrzyskiej wsi, Sokołowsko (za czasów niemieckich - Görbersdorf), ale też szuka go w odtwarzaniu rodzinnej historii, która plata jej figle - okazuje się, że dużo łatwiej jest odtworzyć dalszą przeszłość niż...

Z warsztatu. Jedno jest pewne - czekają was długie jesienne a może i zimowe wieczory z tą książką. Redaktor Szot przeczytał i musi już powiedzieć, że jest to historia wciągająca, trochę ironiczna a na pewno bardzo sensacyjna. Za pracę nad książką otrzymuję wynagrodzenie, ale jakby Bator napisała złą książkę (a ja jestem dość zaciekłym krytykiem jej ostatnich wykonów literackich), to bym tak Autorce jak i Wam napisał. A teraz pracujemy, by było jeszcze lepiej. #zdaniemszota #joannabator #znak #redaktorowanko

Post udostępniony przez Zdaniem Szota (@zdaniem_szota) Wrz 2, 2020 o 1:47 PDT

Znacie "Wyspę Łzę"? Podobało się wam? Nie? Autorka chyba też nie była zadowolona z efektu i napisała książkę na nowo. Zaskakująco efekt jest bardzo dobry, eseistyczna formuła nadała opowieści przejrzystości i ujawnila, żw w tym chaosie było sporo ciekawych historii. Więcej na FB. #zdaniemszota #joannabator #znak #wyspałza #wyspałzaodnowa

Post udostępniony przez Zdaniem Szota (@zdaniem_szota) Mar 9, 2020 o 1:18 PDT

“Wyspa łza” nie była największym literackim osiągnięciem Joanny Bator. Nie ma co ukrywać, że książka ta raczej irytowała nadobecnością autorki, która w chaosie próbowała opowiadać o swoich fascynacjach - począwszy od parareporterskiego śledztwa śladami zaginionej Sandry Valentino przez antropologiczne przyglądanie się życiu na Sri Lance, po wspomnienia z Wałbrzycha, czy Warszawy. Wyszła książka “niewiadomoco”, która zamiast wciągać, męczyła, irytowała i w finale odrzucała. Dlatego bardzo odważnym gestem i cennym jest podjęcie się próby stworzenia nowej opowieści na gruzach poprzedniej książki.