Zbliżamy się do końca 2025 roku. I wiemy, jakie książki kupowali Polacy. *** - Spośród pięciu najpopularniejszych polskich powieści aż trzy napisał Remigiusz Mróz. - Kochamy poradniki. Zajęły cztery czołowe miejsca na liście największych hitów 2025 roku. - Dalej czytamy "Chłopki" Joanny Kuciel-Frydryszak. Zajęły drugie miejsce na liście bestsellerów w kategorii "polskie non-fiction" - Chętniej wybieramy polskie powieści niż przekłady. W top 20 znalazła się tylko jedna zagraniczna powieść. *** Roczne top 10 i wiele więcej informacji - w moim miejscu pracy.

5 najlepszych książek reporterskich. Znamy finalistów Nagrody im. Kapuścińskiego *** Syberia, warszawska ulica, dom pogrzebowy w Kolumbii, szpital psychiatryczny w Anglii. Tam zabierają nas finaliści 16. edycji Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego. To rekordowa edycja najbardziej prestiżowego polskiego wyróżnienia dla reportażu literackiego. Do tegorocznej Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego zgłoszono aż 150 tytułów — o pięć więcej niż w roku ubiegłym. Większość, aż 93, napisanych zostało po polsku. O nagrodę ubiegało się również 57 przekładów. Na początku marca jury pod...

Nie jest to dzieło wybitne i być może historia Stéphane’a Breitwiesera, najsłynniejszego złodzieja sztuki, wciąż czeka na lepsze opracowanie, ale jednocześnie jest coś w książkach o autorach słynnych napadów na muzea i galerie, pociągającego. Niezależnie od ich literackiej jakości. Publiczność zawsze będzie ciekawa tego, jak zrobić coś, co wydaje się “szaleństwem”. I po co? Sam namiętnie pochłaniam takie książki, zwłaszcza że można w nich odkryć ciekawe tropy do własnych podróży przez muzea. A jak ukraść dzieło sztuki? Dzieła sztuki lubią ciszę. Ich złodzieje również. Łamanie...

Jej “Sen o okapi” był jednym z największych hitów ubiegłego roku. Opowieść o wspólnocie, której wielu i wiele z nas potrzebuje, słodko-gorzka, ironiczna, zabawna i wciągająca. Leky pogodziła zarówno krytykę jak i czytelników lubiących książki, które nie stawiają oporu w konsumpcji. Gdyby szukać wzorca z Sevres “comfort booka”, “Sen…” mógłby służyć za przykład. Nie dziwi więc fakt, że “Smutki wszelkiej maści” wydawnictwo opakowało w takie sformułowania, jak: “wprawia w zaskakująco dobry nastrój” (szkoda, że nie “podejrzanie dobry nastrój”), “kojąca”, o “odnajdywaniu szczęścia”, “wnikliwa...

O tym, jak łatwo ciało stawało się skórą i przeistaczało w łapówkę, pisze Tomasz Patora w przejmującym reportażu o kulisach jednej z największych afer opisanych przez prasę w XXI wieku. Ołtarz w Łowiczu utonął w kwiatach. Był rok 1999, kolejna pielgrzymka “papieża Polaka” do ojczystego kraju. Kwiaty dostarczyła firma H. Skrzydlewska, potentata łódzkiego nekrobiznesu. Rok później firma Heleny Skrzydlewskiej podpisała z łódzką archidiecezja - jak pisze Tomasz Patora - bezprecedensową umowę. Zakład pogrzebowy dostał “wyłączność na przenoszenie trumien z kaplic do grobów”. Wcześniej zadanie...

Dzisiaj krótka historia sporego rozczarowania. Rozczarowania, bo gdy po lekturze książki o starożytnej Grecji zapamiętujesz jedynie obejrzane w necie nagrania greckich muzyków występujących na Eurowizji (trudne doświadczenie), to znaczy że coś tu się nie udało. Książka Theodora Papakostasa w przekładzie Katarzyny Juchniewicz-Gajewskiej w zamierzeniu miała być “luzacką”, zabawna opowiastką o starożytnej Grecji. Autor jest postacią bardzo dobrze rozpoznawalną w swojej ojczyźnie, gdzie pod pseudonimem Archaeostoryteller świetnie sobie radzi np. jako TedXowy mówca. “Jak zmieścić…” rozpoczyna...

Powieść o ostatniej dekadzie "ołowianego, chorego i ledwie dyszącego stulecia". Byłaby to też powieść wybitna, gdyby nie przymiotniki. Ostatnie dni w moim życiu przypominają czasy pandemicznej kwarantanny, gdy zamykano parki, a miejskie siłownie oplatano taśmami przypominającymi, że zbrodnią jest dbanie o siebie w czasie zarazy. Tym razem jednak muszę zadbać o jako taki dobrostan czworonożnego futra, przy okazji pilnując, by plastikowym kloszem nie skuwał tynków ze ścian. To dobry moment na lektury o ponadnormatywnej objętości, a do takich przyzwyczaiła nas pisząca po niemiecku,...

Wciągnęła mnie lektura “półdzienników z emigracji”, bo autor ma pióro lekkie i zapisał w swojej książce dziesiątki świetnych scen, sytuacji i anegdot z czasów pracy zarobkowej w kraju bogatym we fiordy i gaz, ale nie da się ukryć, że w pewnym momencie powtarzalność opowiadanych historii zaczynała nużyć, a książce dobrze by zrobiła dużo ostrzejsza selekcja i może odejście od chronologicznej, dziennikowej formy do bardziej reporterskiego zapisu. Piotra Mikołajczaka gubi też momentami jego nadto lekkie pióro, bo gdy mi autor pisze o kobiecie, że jest “wyglądu antykoncepcyjnego”, to choćby...

Czytając “Sen o okapi” Mariany Leky w przekładzie Agnieszki Walczy wrócicie do czasów czytelniczej niewinności, gdy bez trudu wchodziliście w świat stwarzany przez autora bądź autorkę, czasy gdy książkom naprawdę udawało się odcinać nas od otaczającego świata. Zachwyty nad “Snem…”, które znajdziecie w mediach społecznościowych są w pełni uzasadnione. Połączenie mitu i bajki z opowieścią o wspólnocie, w której każdy los jest ważny, wydaje się być czymś, czego dzisiaj potrzebujemy. To powieść napisana lekko, bez pretensji do arcydzielności, jezykowo prosta, przejrzysta, klarowna, ale nie...

Post udostępniony przez Zdaniem Szota (@zdaniem_szota)