Posty dla taga: Drzazgi

Czytaj post
Czarne, Kuba Wojtaszczyk, Natalia Osińska, Łukasz Błaszczyk, Joanna Ostrowska, Maciej Świerkocki, Wielka Litera, Znak, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Agora, Michał Witkowski, Aga Zano, Carmen Maria Machado, Natalia Mętrak-Ruda, Cyranka, Dorota Kotas, Maggie Nelson, Kaja Gucio, Edward Pasewicz, Alessandro Amenta, Błażej Warkocki, Tomasz Kaliściak, Drzazgi, Bryan Washington, Alice Oseman, Olga Górska, Torrey Peters, Dominik Górka, Sonora Reyes

[GAZETA WYBORCZA] Lektury na Miesiąc Dumy

Różnie można spędzać Miesiąc Dumy. Można jeździć na marsze i parady, przystrajać okna flagami, a siebie ubierać w tęczę. Można też obłożyć się tęczową literaturą, co uczyniłem. W efekcie napisałem tekst, w którym próbuję wyłuskać dla was najciekawsze tytuły i jeszcze ułożyć opowieść o nich w ten sposób, by rzucić jakieś nowe światło na to w jakim momencie dziejowym jest “tęczowa” literatura. Efekty tego mojego leżakowania z elgiebetami w literaturze znajdziecie w “Wyborczej”, a piszę m.in. o: - "Heartstopperze" Alice Oseman (tłum. Natalia Mętrak-Ruda) - "Trans i pół, bejbi" autorstwa...

Czytaj post
Drzazgi, Olga Górska

[RECENZJA] Olga Górska, "Nie wszyscy pójdziemy do raju"

Lata 90. to “błogie czasy, kiedy Mambo, nie rzeźnia, miało numer piąty”, czy jednak rzeźnia? Powieść Olgi Górskiej doskonale meandruje pomiędzy nostalgicznym wspomnieniem, a realistycznym opisem polskiej mentalności czasu transformacji widzianej oczami dziewczyny, której bardzo podobają się Alicia Silverstone i Liv Tyler w teledysku do “Crazy” Aerosmith, ale jeszcze nie do końca wie dlaczego. “Nie wszyscy pójdziemy do raju” cofa mnie do tych czasów nie tylko dzięki dźwiękom. Na kablówkę nie było nas stać. A może i było, ale moim starym za popkulturę wystarczyło “Lato z Radiem”, festiwal...

Czytaj post
Drzazgi, Barbara Woźniak

[RECENZJA] Barbara Woźniak, "Niejedno"

Dzięki wiedzy i erudycji Barbarze Woźniak udało się w swoim prozatorskim debiucie ciekawie opowiedzieć o starzeniu, chorobie i etyce. To powieść jednak ciekawa wyłącznie ze względu na zawarte w niej informacje, a nie intymną historię i pełnokrwistych bohaterów, których autorce nie udało się wykreować. 

Narracyjnie to bardzo prosta historia - Szymon, wykładowca etyki dla studentów medycyny wraca do rodzinnego Tarnowa, by opiekować się chorym na chorobę Alzheimera ojcem. Do tego dochodzi córka głównego bohatera i problemy komunikacyjne pomiędzy bohaterami oraz przeciętnie udane życie...